ببینید من فک کنم یه عذرخواهی به همه بدهکارم

یکی از بزرگترین اشتباهات من تو دنیای مجازی دادنِ آدرس وبلاگم به خواننده های واقعی بود . درصورتی که به عقیده ی خود من اینجا فقط و فقط مختص خواننده های مجازیه .

دارم از این سبک وبلاگ نویسی حرف میزنم . وگرنه وبلاگای پرمغز و مهمی هم هستن که واسه همه قابل خوندنن و اتفاقا مجازی و غیر مجازی هم نمیشناسن

خوشحالم میرم میبینم آمار اینجا با وجود رمزی بودن بالاست و تعجب هم میکنم که مگه من به چند نفر پسورد دادم . ولی از طرفی هر دفعه نظراتو باز میکنم و میبینم یه خواننده ی جدید کلی زحمت کشیده و رفته یه کامنت دونی باز کشف کرده و واسم ایمیلشو گذاشته و گفته حتی از "وکیل نیمه دیوانه" خواننده ی من بوده غمگین میشم و نمیدونم چطوری میتونم رمز بدم .

واقعا دوست دارم این کارو کنم ولی کاش لااقل آدرس وبلاگی چیزی هم میذاشتین و منو به شک نمینداختین که ممکنه از دوستای نزدیک خودم باشین

آه خدا این موضوعات ساده رو چطوری میتونیم حل کنیم ؟

شاید بتونم بعضی پستارو خصوصی نکنم . مگه چه مطلب سِکرتی میتونه وجود داشته باشه یا مگه من دارم واسه سازمان جاسوسی ای چیزی کار میکنم !

به هرحال من سعیمو میکنم . چون اصن تحمل این لوس بازیا و با یه سری دوستای وبلاگی صمیمی تر شدن و یه سری دیگه رو تحویل نگرفتنو ندارم .

وای پنجره رو باز کردم . به طرز غیر قابل باوری هوا خوب و دل انگیزه . با دوستم عهد کردیم یک ساعته دیگه یه درسی رو شروع کنیم و استفاده ی مفیدی از یکی از روزهای سبز اردیبهشت داشته باشیم .